Interview with Stuart Sweeney, lecturer in the Conference

AdS. After a career in consultancy and banking, for the past decade you have pursued your love of dance and dance writing. What was the reason for your decision and how long have you been writing about dance?

SS. For most of my life, I was a film buff, but when I moved back to London 25 years ago, I started to see dance from time to time. Then I saw the American company, Momix, and that fired my imagination and I started to attend dance shows regularly. At first, it was primarily contemporary dance, with some flamenco and other ethnic dance forms, but eventually I began to appreciate ballet and then dance in all its forms became an obsession. When I left the bank, ten years ago, I discovered dance writing on the Internet and started to try my hand.

AdS. You are a Founding Director of the international dance website, CriticalDance.com, which hosts a feedback forum for the Bytom Conference. What could people see there about the conference and how long will the information be there?

SS. I set up CriticalDance with some friends in San Francisco and we cover all forms of dance from wherever our writers are active: West Coast America, St Petersburg and the UK are probably our strongest areas. This is the third year we have been running a feedback forum for the Bytom festival and there you will find the articles from the Festival newspaper in both Polish and English and, next week when I have more time, I may try to include some other articles. This year's coverage and the two previous years will remain on the site for as long as it exists – a long-term reminder of the fortnight.

AdS. You have seen some Polish performances. What would you say about the situation for dance in Poland, from your point of view?

SS. Contemporary dance in Europe can be crudely classified as “dancey” or “conceptual”. The most extreme example of the latter I have seen is Jerome Bel's “Shirtology”, where a guy comes on stage and at 20 second intervals takes off a dozen different t-shirts. Whereas dance from places such as Estonia and Berlin are often variants of this “conceptual” style, the Polish dance I have seen here and in Lublin comes firmly in the “dancey” category. This is also the main style seen in the UK, but whereas we tend to favour abstract forms, in Poland I see more dance theatre involving some form of narrative.

AdS. This is your 3rd Conference. Did you notice some changes or tendencies in the program of the Dance Festival?

SS. As in every year, there is an astonishing array of companies and artists on show. Last year, the standard was higher than in my first year here; primarily this was due to the Belgian mini-festival with some of their top companies. I sometimes wonder whether there need to be quite so many performances in the conference, as indigestion can set in and I only see the evening shows, due to my Conference responsibilities. There's no doubt that the students have the chance to see a wide range of styles, including some excellent performances and some poor.

AdS. What do you think about the Silesian Dance Theatre initiatives: conference, community outreach, the new School of Contemporary Dance?

SS. We have a few more students this year in the dance seminars. However, if we want people to return, maybe we have to vary the sessions more than at present.
The outreach projects with disadvantaged groups are excellent; it's a strong area in the UK and I am closely involved with a group called Chickenshed which makes high quality work for an integrated group of performers.
It is exciting that Bytom will provide the first dance MA in Poland and it really is a feather in the cap of Jacek Łumiński and his team.

AdS. We have seen a few performances. What do you think of them so far and what expectations do you have about those to come next week?

SS. I enjoyed OAPAI's Sudanese dance theatre piece the first evening – cultures where the performers are both dancers and musicians are fascinating. I was pleased to see the Andre Gingras Company, as I really enjoyed his new piece for Rambert Dance Company. He has great dancers, but I found the violent atmosphere unrelenting and it didn't involve me emotionally. Korina Kordova's "Karoline" held my attention, with a small repertoire of steps the excellent performance quality impressed me.

Next week there are two US companies that I have read about, but never seen: David Dorfman Dance and Alonzo King's Lines Ballet. Also, Diversions from Wales who rarely come to my home city of London and "Processus" by Aira Nagineviciute is a distinctive and visually strong work I saw in Vilnius. Overall, the second week holds much promise.

Pokój w świecie przemocy

David Dorfman Dance "Underground"

Pacyfizm i terroryzm – pojęcia przeciwne, czy pokrewne? Wykluczają się, a może dzieli je tylko cieniutka granica, której przekroczenie zamienia górnolotne idee w piekło przemocy? To podstawowe pytania, które w swym spektaklu „underground” zadaje David Dorfman.

Spektakl wywołujący luźne konotacje z „Hair” Miloša Formana, rozpoczyna się od mocnego uderzenia i tym mocnym ciosem raz po raz wyrywa widza z wszechogarniającej obojętności wobec wszystkiego. Zanim jeszcze rozpocznie się właściwa akcja, zanim widzowie na dobre rozsiądą się w miękkich fotelach, sam Dorfman ćwiczy powtarzalne sekwencje ruchowe, których głównym elementem jest gest rzucania kamieni, tudzież podnoszenia grożącej pięści ku niebu. I nagle następuje cisza, światła gasną, potężny huk wyrywa widzów z towarzyskich rozmówek, a w miejsce Dorfmana pojawia się grupa młodych tancerzy. Tak samo jak on, pięścią wygrażających światu.

Pełna dynamizmu, wyrazistości, a zarazem zachwycająca prostotą choreografia służy dyskusji o takich pojęciach, jak aktywizm czy pacyfizm. Amerykański zespół jednak nie podaje nam wszystkiego na tacy, jest tylko przyczynkiem do dalszych rozważań. Zadaje tak ważne dzisiaj pytania: czy to, co robisz coś zmienia?, czy kiedykolwiek chciałeś kogoś zabić?, czy możesz walczyć o pokój w świecie przemocy?, czy przemoc można usprawiedliwić?, czy dla twojego kraju warto zabić? Na te i wiele innych, postawionych w spektaklu pytań musimy odpowiedzieć sobie sami. Musimy indywidualnie zastanowić się nad tym, jak daleko można posunąć się w obronie pokoju. Brak odpowiedzi ze strony twórców należy do największych atutów „undergroundu”.

Siłę przekazu dopełniają także walory formalne przedstawienia. Przede wszystkim, doskonale choreografia, świetnie oddająca relacje między grupą a jednostką. Tło dla ruchu stanowią zdjęcia i animacje Jacoba Pinholstera, które cały prospekt bytomskiej sceny wypełniają obrazami manifestacji pokojowych, rewolucji, walczących tłumów. Czarno-białe ujęcia stanowią kontrę do kolorowej akcji w żywym planie – negują idealizm „pacyfistów” przypominając historie chociażby z rodzimego podwórka, gdzie takie manifestacje niejednokrotnie przerażały bilansem rannych i zabitych. Perfekcyjne operowanie światłem (Jane Cox) i energetyczna, agresywna muzyka rockowa (Jonathan Bepler) dopełniają całości, czyniąc przedstawienie niezwykle rytmicznym, żywiołowym i silnie oddziaływującym na wyobraźnię widza.

Dorfman wraz z zespołem amerykańskich i polskich tancerzy stworzył przedstawienie niezwykle mądre, starające się uciec od amerykańskiej naiwności i bezkrytycznej wiary w pacyfizm. Pokazał, że teatr tańca, równie dobrze jak teatr dramatyczny (jeśli nie lepiej – przynajmniej w tym wypadku) może poruszać palące, acz nieprzyjemne dla mieszczańskiego widza kwestie. Dawno już nie zdarzyło mi się oglądać tak zaangażowanego teatru. I chociażby za to Amerykanom należały się te kilkuminutowe owacje.

Anna Wróblowska

Fighting with space

On 1st July in Szombierki power-plant, Georg Blaschke presented his performance „körper. bauen stellen.” Blaschke is a teacher of contemporary dance here at the Conference and Sunday's performance was a presentation of his skills and his individual style.

For his performance, Blaschke chose a corner in one of the huge halls of the old power-plant. The audience stood, forming a live fourth wall. Blaschke entered from an outside balcony, wearing jeans and a white t-shirt. He came to the front of the stage, and spoke a few hard to hear words into the microphone. The performance was almost without music, except for a brief interlude at the end. All Blaschke had was his body and the unfriendly space with scratched walls and a dirty floor, his only partner in the show.

The dancer was in continuous contact with matter: the floor and the walls, which formed a support, to prevent him falling down. Blaschke looked like a man seeking escape from a closed space – trying to walk out through closed doors in the side wall. Eventually he achieved this at the end of show – exiting through the same doors, where he came in.

We could see a man fighting with his own body and with the surrounding space, representing an urban space, between buildings, squares. Space, which forces the individual into a partnership and where every city-dweller leaves his trace. For residents of an conurbation such as Silesia, this was a topical and universal performance.

Barbara Wojnarowska

*******************************

Zmagania z przestrzenią

Wczoraj w Elektrociepłowni Szombierki swój spektakl „körper. bauen. stellen.” zaprezentował Georg Blaschke. Jak wiadomo bywalcom festiwalu, prowadzi on warsztaty z tańca współczesnego. Niedzielny występ był prezentacją jego umiejętności oraz osobistego i bardzo indywidualnego stylu.

Blaschke wybrał na miejsce gry róg w jednej z hal starej elektrociepłowni. Liczna widownia oglądała spektakl na stojąco, stanowiąc tym samym czwartą ścianę, która od przodu zamykała wyznaczony jako miejsce gry kwadrat. Tancerz wszedł przez drzwi prowadzące na balkon, ubrany w zwyczajne dżinsy i białą koszulę. Podszedł na przód sceny, wypowiedział parę niezrozumiałych słów do mikrofonu i tak rozpoczął się spektakl.
Blaschke dysponował tylko swoim ciałem i nieprzyjazną przestrzenią – odrapanymi ścianami i brudną podłogą. One właśnie stanowiły głównego i jedynego partnera gry.

Przedstawienie prawie zupełnie pozbawione było muzyki. Dopiero pod koniec artysta włączył ją do przedstawienia. Tancerz pozostawał w ciągłym kontakcie z materią. Przylegał do ścian, do podłogi, które stanowiły dla niego oparcie, ale też często osuwał się na nie i przewracał. Blaschke sprawiał wrażenie człowieka, który miota się w zamkniętej przestrzeni i pragnie się z niej wydostać. Próbuje wyjść przez zamknięte drzwi, znajdujące się w bocznej ścianie. Udaje mu się to dopiero na koniec spektaklu - wychodzi tymi samymi drzwiami, którymi wcześniej wszedł.
Oglądaliśmy zmagania człowieka z jego własnym ciałem, ale również z otaczającą go przestrzenią. Jest to oczywiście przestrzeń miejska, rozpięta pomiędzy budynkami, placami, miejscami budowy. Przestrzeń, która na każdym mieszczuchu zostawia swój ślad i wymaga od niego partnerstwa. Dla mieszkańców takiej aglomeracji, jaką jest Śląsk, jest to przekaz wyjątkowo aktualny i uniwersalny.

Barbara Wojnarowska

Z bankowości do tańca
rozmowa ze Stuartem Sweeney – krytykiem tańca


Ad Spectatores: Po pracy w bankowości zająłeś się realizowaniem swojej pasji związanej z tańcem i pisaniem o nim. Jakie były powody Twojej decyzji i jak długo już piszesz i tańcu?

Stuart Sweeney: Przez większość życia byłem kinomaniakiem, ale kiedy wróciłem do Londynu 25 lat temu zacząłem oglądać spektakle taneczne. Potem zobaczyłem amerykańską grupę Momix, to poruszyło moją wyobraźnię i od tamtej pory uczęszczałem na pokazy tańca regularnie. Na początku był to taniec współczesny z elementami flamenco i tańców etnicznych, ale w końcu doceniłem balet. Wtedy też taniec w każdej swojej postaci stał się dla mnie obsesją. Kiedy skończyłem pracę w banku, 10 lat temu, odkryłem teksty o tańcu publikowane w Internecie i postanowiłem spróbować sam.

- Jesteś założycielem międzynarodowej strony internetowej poświęconej tańcu CriticalDance.com, na której znajduje się też forum dotyczące konferencji w Bytomiu. Jakie informacje na temat konferencji się tam znajdują i jak długo będzie można je znaleźć?

- Założyłem CriticalDance z przyjaciółmi z San Francisco i na stronie www opisujemy wszystkie rodzaje tańca, które wzbudzają zainteresowanie u naszych czytelników. Najbardziej aktywni internauci pochodzą z zachodniego wybrzeża USA, St. Petersburga i Wielkiej Brytanii. Forum dla bytomskiego festiwalu prowadzimy już od trzech lat. Można tam znaleźć artykuły z gazety festiwalowej w wersji polskiej i angielskiej. W przyszłym tygodniu, kiedy będę miał więcej czasu, postaram się załączyć także inne artykuły. Tegoroczna edycja, jak i dwie poprzednie, pozostaną na stronie tak długo jak będzie ona istniała.


- Widziałeś kilka polskich przedstawień. Jak z Twojego punktu widzenia wygląda sytuacja tańca w Polsce?

- Taniec współczesny w Europie można sklasyfikować jako ‘konceptualny’ lub ‘taneczny taniec’. Najbardziej niesamowitym przykładem, który mogłem podziwiać, a który jest reprezentantem pierwszej grupy, był Shirtology Jerome’a Bela. W tym spektaklu mężczyzna wychodzi na scenę i w dwudziestosekundowych przedziałach czasowych zdejmuje z siebie tuzin różnych koszulek. Taniec w takich miejscach jak Estonia czy Berlin ma charakter ‘konceptualny’. Polski taniec, który widziałem tutaj i w Lublinie należy do drugiej kategorii ‘tańca tanecznego’. Również w Wielkiej Brytanii mamy do czynienia głównie z tym stylem. Jednak podczas gdy Brytyjczycy skłaniają się ku bardziej abstrakcyjnym formom, w Polsce widziałem więcej tańca, który zawiera pewne formy narracji.

- To Twoja trzecia Konferencja w Bytomiu. Czy zauważyłeś jakieś zmiany lub tendencje w programie Festiwalu Tańca?

- Jak co roku spotykam się z zadziwiającą ilością i różnorodnością zespołów oraz artystów. W ubiegłym roku poziom był wyższy niż na mojej pierwszej konferencji tutaj. Było to spowodowane mini-festiwalem belgijskim, w którym brały udział ich najlepsze zespoły. Zastanawiam się czasami czy musi być tak dużo spektakli, gdyż w związku z moimi obowiązkami tutaj udaje mi się obejrzeć tylko te wieczorne. Jednak studenci z pewnością mogą zapoznać się z szeroką gamą stylów, zarówno bardzo dobrych jak i złych.

- Co myślisz o inicjatywach Śląskiego Teatru Tańca: wykładach, konferencji, nowej Szkole Tańca Współczesnego?
- Na zajęciach z historii i teorii tańca mamy w tym roku kilka osób więcej. Jednak, jeśli chcemy, żeby ludzie wracali w przyszłych latach musimy sprawić, aby sesje były coraz bardziej urozmaicane. Uważam, że projekt z osobami niepełnosprawnymi jest świetnym pomysłem. Taka działalność jest dobrze rozwinięta w Wielkiej Brytanii. Sam jestem zaangażowany w pracę grupy Chickenshed, która wkłada wiele pracy w integrację wykonawców.

- Widzieliśmy już kilka spektakli. Co o nich myślisz i jakie oczekiwania żywisz w stosunku do tych, które dopiero będą prezentowane?
- Bardzo podobał mi się występ sudańskiej grupy OAPAI, której członkowie są zarówno tancerzami jak i muzykami. Cieszyłem się na spektakl Andre Gingrasa, jako że byłem bardzo usatysfakcjonowany jego pracą dla Rambert Dance Company. Gingras ma świetnych tancerzy, ale brutalna atmosfera spektaklu nie zmieniała się i to nie pozwoliło mi się zaangażować emocjonalnie. Moją uwagę przykuła Korina Kordova. Jej spektakl z małym repertuarem kroków zafascynował mnie dobrą jakością.
W przyszłym tygodniu zobaczymy dwa zespoły z USA, o których czytałem, ale nigdy nie widziałem, chodzi mi o Davida Dorfmana i Alonzo King’s Lines Ballet. Jestem ciekaw też walijskiej grupy Diversion, która prawie nie bywa w moim rodzinnym mieście Londynie. Poza tym będzie jeszcze Processus by Aira Nagineviciute. To dobry spektakl, który widziałem w Wilnie. Przyszły tydzień zapowiada się obiecująco.

Rozmawiali: Dominika Szala i Mateusz Żurek