public forum
home forum magazine gallery links about faq courtesy
It is currently Wed Nov 26, 2014 9:23 am

All times are UTC - 7 hours [ DST ]




Post new topic Reply to topic  [ 4 posts ] 
Author Message
 Post subject: 4th July 2006: Zvidance, Jacek Luminski interview
PostPosted: Wed Jul 05, 2006 7:13 am 
Offline

Joined: Sun Oct 24, 1999 11:01 pm
Posts: 19975
Location: London, England; Tallinn, Estonia
Conversation of the day: Jacek Lumiński (Director of the Festival)

Dance Factory(festival newspaper): Silesian Dance Theatre is almost 15 years old, and the first Contemporary Dance Conference was 12 years ago. I suppose you and your company have gone through a long and sometimes hard time.

Jacek Lumiński: Well indeed during those 12 years there have been many things happening. Although there is still a lack of theory and dance history classes in Poland, during the Conference we get the chance to give some lectures, both for those who want to write about dance professionally and for those who just love dancing. Many well known critics and dance historians from all over the world, who can show the main ways to think about dance, have visited us. And this year Arnd Wasemann (the chief editor of Ballet-Tanz) is coming. We are very lucky to have such key people here and we are considering whether to publish the lectures. I think it can be very useful and interesting piece for both students and dancers. From the very beginning we wanted to show what is going on in the dance world today. We have shown shocking and drastic productions, sometimes close to performance art. But we also present traditional pieces. The Conference has been always open for different kind of things. The point was that these two weeks should show the diversity of dance - one can’t present just one style. I think we have managed to do it over the years.

This year for the first time we decided to feature works from Belgium. It is important because we are celebrating the Anniversary of cultural co-operation between Belgium and Poland and the Belgian Minister of Culture, the Ambassador and other important people will attend. We try to be ahead of and to discuss new trends, which can be drastic, but that is the way it should be. We have always tried to show famous people, those you can see on TV or read about in the newspaper. We want to do that because there is often difference between our imagination and reality. Some things can be better or worse than we expect, so it is necessary to make these comparisons.

F.T.: What is the quality of Polish dance theatre compared with international dance?

J.Ł.: I still think that there is no dance theatre in Poland yet, although there are different attempts to create dance theatre. I believe people from dance want to copy the world, because it is the fastest way to be visible. World trends are much more important than the roots, there is no balance between. I think there is still much to be done before achieving real dance theatre in Poland. The various examples are better or worse, but people are adaptable and energetic, but we are still in the beginning. And we still are not financed from the national budget: contemporary dance companies do not get any money, and 5 or 8 thousands zloty is not enough to run a theatre. . Everybody needs to cooperate and fight for financial support.

F.T.: As far as I see dance in Poland is not considered equal with, for example, dramatic theatre. Do you think the media undervalue dance?

J.Ł.: Yes, I agree with that. But the problem is that media in Poland, but not just the media, are centralized. All that happens in Warsaw is the most important and the rest doesn’t really matter. For example Polish Culture TV, which theoretically is a cultural channel, seems not to be very curious about what is going on around the country. They look for people from Warsaw to write about Bytom, and than those people don’t even talk to us about it. So if those kinds of media are trying to create the image of dance in Poland, I am not surprised that right now the situation is not good. We must change attitudes to many things and not only to dance. Theatre is in a better situation so far, but the art form, the media representation and administration still suffer from centralization and and a lack of professionalism – a common malaise in Poland.

F.T.: After what you just have said the picture seems pessimistic. But there is this Conference that does a lot of things to change the situation, not only thanks to the many workshops for critics and dance historians. There is also the High School of Performing Arts.

J.Ł.: The idea is old and finally we managed to get funds from the EU to start the school. The program is developing dynamically and we hope to formally open the school year in September 2007 or January 2008, with a pilot project already running.

F.T.: It will be the first school in Poland to educate contemporary dancers.

J.Ł.: Yes, but I don’t agree to treat dancers only as puppets. A dancer should be a creator and needs a wide knowledge to do that. And this school should provide him with that knowledge. This school will focus on dance and also physical theatre, the kind of theatre that Grotowski created – the style that is practically non-existent in Polish Theatre schools. Of course people who used to work with Grotowski have their workshops, often abroad, but sometimes in Poland as well – Gardzienice is the best example. We want to work with those people and that is why Tomasz Rodowicz or Janusz Opryński teach in our school.

Currently, there are also different dance classes – different levels and styles: contemporary, modern and classical. We introduce students to basics of classical ballet but in a different way to others. We don’t want them to learn ballet by force but to understand some ballet mechanics. We also feature classes with diverse Polish folk music. All these elements are presented together with theoretical classes (anthropology, aesthetics, knowledge of culture, drama forms, dance theatre forms, the history of criticism). These two aspects of education should work together, to encourage creative thinking and creative acting connected with folk culture. I still believe that if something is connected with tradition, it provides a firm and durable foundation. The school will focus on high quality teaching and to prove that dance is the field that trains not only the body but also the mind. However our school is independent, although we cooperate with Adam Mickiewicz University in Poznań and Silesian University in Katowice. We have the same lecturers so our students are able to continue their studies in the different faculties. In addition, university students on the other hand will be able to participate in our dance classes. We are considering about creating a research institute between our school and Adam Mickiewicz University in Poznań sometime in the future.

F.T.: Can you give an advice for those young people coming to the Conference who want to be dancers in the future?

J.Ł.: First of all they have to be persistent. Right from the start, it is also important to think about how to enter the dance field:nothing is new and the unique characteristic is personality and developing their own voice.

F.T.: Thank you for the interview and good luck

J.Ł.: Thank you.

*********************************

Fabryka Tańca: ŚTT ma prawie 15 lat, pierwsza Konferencja odbyła się 12 lat temu, przebył Pan wraz z zespołem długą i chyba trudną drogę

Jacek Łumiński: W czasie tych 12 lat rzeczywiście wydarzyło się dosyć dużo. Bo choć w Polsce brakuje nam teorii i historii tańca, to w czasie Festiwalu mieliśmy okazję tę wiedzę przedstawić, zarówno tym, którzy chcą się zająć pisaniem o tańcu, jak i tym, którzy tylko i wyłącznie są jego miłośnikami. Odwiedziło nas bardzo wielu znanych krytyków i historyków tańca z różnych krajów świata, którzy wyznaczają kierunki myślenia o tańcu. W tym roku będzie między innymi Arnd Wesemann, który jest szefem „Balet-Tanz”, więc nasz Festiwal ma szczęście przyciągać ważne nazwiska z tej dziedziny sztuki. Myślimy o tym, żeby wydać kompilację wykładów, które się tu odbywały. Myślę, że może to być ciekawa lektura przydatna zarówno studentom jak i ludziom tańczącym. Festiwal od samego początku miał takie założenie, żeby pokazywać to, co się dzieje obecnie w świecie. Prezentowane były spektakle szokujące i drastyczne, troszeczkę zbliżone nawet do performance. Ale oglądaliśmy także przedstawienia tradycyjne w koncepcji i formie. Formuła Festiwalu była zawsze otwarta na różnego rodzaju zjawiska. Chodziło o to, że dwa tygodnie obcowania z jedną dziedziną sztuki musi pokazywać jej różnorodność, nie może zawężać się tylko do jednego stylu. Wydaje mi się, że to się nam przez te lata udawało. W tym roku po raz pierwszy postanowiliśmy pokazać większy dorobek artystów pochodzących z Belgii. Jest to o tyle istotne, że wpisano dni belgijskiego tańca w rocznicę wymiany kulturalnej między Polską a Belgią. W związku z tym na Festiwalu będzie obecny Minister Kultury Belgii, ambasador i inne osobistości. Staraliśmy się wyprzedzać pewne zjawiska, mówić o nich często w sposób drastyczny, ale chyba tak też powinno być. Zawsze staraliśmy się pokazywać osoby sławne, o których często tylko słyszymy w telewizji lub czytamy w prasie. Chcemy to robić, dlatego że zestawienie naszej wyobraźni, która działa pobudzająco i tworzy obrazy niezwykłe z rzeczywistością jest często nieporównywalne. Pewne rzeczy mogą być o wiele lepsze niż nam się wydaje lub o wiele gorsze niż nam się wydawało i ta konfrontacja jest bardzo ważna.

F.T.: Jak na międzynarodowym tle wypada obecnie polski teatr tańca?

J.Ł.: Ja ciągle uważam, że w Polsce nie ma jeszcze teatru tańca, są różnego rodzaju próby tworzenia takiej formy. Wydaje mi się, że środowisko jest drapieżnie nastawione na kopiowanie świata, bo wtedy szybko można zaistnieć. Ważniejsze są trendy światowe niż ich korzenie, ten balans nie jest zachowany. Myślę, że przed nami jeszcze długa droga zanim zaistnieje w Polsce teatr tańca jako zjawisko w szerszym zakresie. Są próby tworzenia lepsze czy gorsze, środowisko jest dosyć mobilne i dużo próbuje robić, ale ciągle jest na początkach swojej drogi. Najistotniejsze jest to, że nie zawalczyło o finansowanie z budżetu państwa. Zespoły tańca współczesnego nie dostają żadnych pieniędzy, kwota 5-ciu czy 8-miu tysięcy złotych nie może zapewnić tworzenia teatru. Przed tym środowiskiem stoi ważna i drastyczna decyzja. Wszyscy muszą ze sobą współpracować i walczyć o wspólne bazy finansowania.

F.T.: Mam wrażenie, że teatr tańca w Polsce nie jest uznawany za równorzędną sztukę na przykład w stosunku do teatru dramatycznego. Czy uważa Pan, że media nie doceniają tańca?

J.Ł.: Tak, zgadzam się z tym, rzeczywiście jest w tym jakiś problem, ale myślę, że problem polega też na tym, że media w Polsce, nie tylko media, wszystko w Polsce jest zcentralizowane. Wszystko, co dzieje się w Warszawie jest najważniejsze, a co poza już nie ma większego znaczenia. Dam przykład Telewizji Kultura, która teoretycznie zajmuje się kulturą, a w gruncie rzeczy niekiedy wcale nie wyjeżdża z Warszawy, bo uważa to za zbędny wysiłek. W wypadku naszego Festiwalu stacja panicznie poszukuje ludzi w Warszawie, którzy przyjeżdżają do Bytomia, aby opowiadać o Festiwalu, nie rozmawiając w ogóle z nami na ten temat. W efekcie nie trafiają na osoby, które mogłyby na temat Festiwalu coś powiedzieć. Jeżeli takie media jak Kultura kształtują pojęcie tańca, to nic dziwnego, że pozostawia to wiele do życzenia. Tu chodzi o podejście do wielu spraw, nie tylko do tańca. Teatr akurat ma mocną pozycję od dawna, ale również cierpi z takiego powodu jak centralizacja i nieudacznictwo, ogólne zblazowanie i brak profesjonalizmu.

F.T.: Rysuje nam się trochę pesymistyczny obraz, ale przecież Konferencja robi dużo, żeby to zmienić, nie tylko warsztatami dla krytyków i historyków tańca. W tym roku słyszymy również o projekcie Wyższej Szkoły Sztuk Performatywnych.

J.Ł.: Taki pomysł kiełkował od bardzo dawna. W końcu udało nam się zdobyć finansowanie z Unii Europejskiej na rozpoczęcie prac w tym kierunku. Program powstaje niezwykle dynamicznie. Liczymy na to, że szkoła zostanie otwarta za rok we wrześniu, albo w najgorszej sytuacji w styczniu 2008 roku.

F.T.: Byłaby to pierwsza szkoła w Polsce kształcąca tancerzy tańca współczesnego.

J.Ł.: Tak, z tym że ja nie zgadzam się na to, by tancerz był tylko marionetką. Powinien być twórcą, a do tego musi mieć wiedzę z wielu dziedzin, którą ta szkoła ma zapewniać. Jest nastawiona na taniec, ale również na teatr fizyczny i w gruncie rzeczy na taki teatr, który rozpoczął Grotowski, a który w Polsce na dobrą sprawę nie istnieje w formalnych akademiach teatralnych. Oczywiście ludzie, którzy wywodzą się od Grotowskiego prowadzą warsztaty, ale najczęściej za granicą. W Polsce czasami też to się zdarza - Gardzienice są tu przykładem. My chcemy zebrać ludzi wychowanych w tradycji Grotowskiego, ciągle tworzących. Stąd na przykład Tomasz Rodowicz czy Janusz Opryński, którzy prowadzą zajęcia. Taniec też jest prowadzony na różnych poziomach, jest dzielony na współczesny, modern i klasyczny. Wprowadzamy podstawy baletu klasycznego, ale zupełnie inaczej. Nie chcemy, by ktoś uczył się baletu na siłę, ale by zrozumiał pewne mechanizmy baletowe. W zakres szkolenia wchodzi również polska muzyka ludowa, która jest niezwykle różnorodna. To wszystko połączone jest z zajęciami teoretycznymi, takimi jak: antropologia, estetyka, wiedza o kulturze, formy teatralne, formy teatru tańca, historia krytyki. Te dwa aspekty szkolenia zawodowego powinny się uzupełniać, zachęcać do kreatywnego myślenia i działania. Do takiego, które właściwie jest związane z kulturą ludową. Ciągle wierzę, że jeśli coś jest z tą tradycją związane, to jest mocne i trwałe. Szkoła jest nastawiona na to, żeby uczyć na wysokim poziomie i by potwierdzić, że taniec jest dziedziną, która dyscyplinuje ludzi, nie tylko w sensie ciała, ale również i umysłu. Nasza szkoła jest niezależna, ale współpracujemy z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza w Poznaniu i Uniwersytetem Śląskim w Katowicach. Mamy tych samych wykładowców, po to, żeby studenci mogli kontynuować naukę na różnych wydziałach obu uniwersytetów. W ramach wymiany studenci tych uczelni mogliby odbywać u nas zajęcia praktyczne z tańca. Myślimy o stworzeniu w przyszłości Instytutu Badawczego, który byłby zawieszony pomiędzy naszą szkołą a Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

F.T.: Przyjeżdża tutaj wielu młodych ludzi, którzy marzą o karierze tancerza. Jaką miałby Pan dla nich radę?

J.Ł.: Przede wszystkim potrzebna jest wytrwałość. Bardzo ważne jest też, żeby myśleli od samego początku jak zaistnieć w sztuce, bo wszystko już było, a to, co jest niepowtarzalne, to osobowość. O nią należy przede wszystkim dbać.

F.T.: Dziękuję za rozmowę i życzę powodzenia.

J.Ł.: Dziękuję również.

rozmawiała Ania Świderska


Last edited by Stuart Sweeney on Mon Jul 10, 2006 9:10 am, edited 2 times in total.

Top
 Profile E-mail  
 
 Post subject:
PostPosted: Sat Jul 08, 2006 8:54 am 
Offline

Joined: Sun Oct 24, 1999 11:01 pm
Posts: 19975
Location: London, England; Tallinn, Estonia
Room of mysteries, but no secrets

ZviDance Company: “The Amber Room”, choreographer Zvi Gotheiner


The darkness of the stage is illuminated by the dance - full of pathos and loftiness. That is the way Zvi Gotheiner invites us to his “The Amber Room”. The performance, built with several studies danced to perfectly matched traditional Russian and German music, tells a story about a dancer who wants to work on stage and must be dependent on others all the time. These constant dependencies and demands raise a need of self-improvement and adjustment, which as shown, shakes one’s self-esteem.

Dance sections are mixed with ones that use words. One dynamic dance wonderfully reflects the character of the dramatic music. At the same time there are projections on the wall – short labels just like those under apiece of art in gallery. In another piece we can look at the artistic collaboration of choreographer and dancer and see the final effect. It seems that artist and his body are bound to be unified, but at a high price. That piece shows the dancer’s dramatic fight with space, its boundaries, and even with herself. It can also be treated as the story of a life complicated by social rules and laws.

Unfortunately we get easily bored with this mix of dance and text-based sections and its predictability. . Also there are too many studies and they are too long, so that my patience was soon exhausted. . I would have preferred half the length, as overall the performance has positive aspects. The title amber reflected in the colors of the costumes which, during dynamic series of movement, looked like golden reflections of the chamber. The dancers gave a great show of a team work while performing complex movements dependent on a deep mutual confidence, the result of dancing together for six years.

It is also important to underline the dexterity and efficiency of using text in the performance. Other ensembles could learn from them how to speak and successfully communicate to the audience without making anybody feel uncomfortable.

The audience was very involved that night having fun at the same time. The humor did not irritate anyone and this is praiseworthy - it does not happen too often these days. I just wish it had been shorter: it is always better to left wanting more, rather than to be bored with an excess.

****************************

Mrok sceny rozświetla postać tancerki w przesiąkniętym patosem ruchu – w ten sposób Zvi Gotheiner zaprasza nas do swojej „Bursztynowej komnaty”.

Przedstawienie, składające się z kilkunastu etiud tańczonych do doskonale dobranej tradycyjnej muzyki rosyjskiej i niemieckiej, opowiada o tancerzu, który chcąc pracować na scenie, musi się stale podporządkowywać - począwszy od ćwiczeń z choreografem, skończywszy na kontaktach z innymi tancerzami. Te ciągłe zależności i wymagania budzą potrzebę samodoskonalenia i dostosowania, które, jak się okazuje, powodują zachwianie wartości.
W jednej z etiud artystka bezkrytycznie się chwali. Narcystyczna wyliczanka jest okazją do prezentacji największej dumy. Kawałek po kawałku reklamuje własne ciało nieustannie się nim zachwycając. Inna część spektaklu przybiera formę licytacji, której przedmiotem jest tancerka idealna – robot znający każdy ruch i zawsze rozumiejący swojego partnera.
Etiudy taneczne przeplatają się z tymi, które dodatkowo wykorzystują słowo. Jedna z etiud to dynamiczny taniec dokładnie oddający charakter muzyki. Jednocześnie na ścianie wyświetlane są podpisy towarzyszące zwykle eksponatom w galerii. W innym fragmencie możemy też podejrzeć proces pracy choreografa z tancerzem oraz jej efekt. Okazuje się, że artysta (i jego ciało) jest skazany na unifikację, która może się okazać zbyt wielką ceną, co obrazuje histeryczna walka aktorki z przestrzenią, z jej ograniczeniami, z systemem, a nawet z samą sobą. Traktując przedstawioną historię losu tancerza szerzej to opowieść o człowieku uwikłanym w pajęczynę utkaną ze struktur i zasad społecznych.
Naprzemienność prezentacji tanecznych i tych, opartych na słowie szybko przyzwyczaja i nuży widza. Jej przewidywalność powoduje brak zaskoczenia i męczy oglądającego. Na odbiór spektaklu niekorzystnie wpływa też ilość etiud i ich rozciągłość w czasie. Zmęczony brakiem nieodgadnionego nie miałem ochoty na kolejne popisy. Zapewne gdyby trwało to o połowę krócej byłbym zachwycony, przedstawienie bowiem posiada wiele atutów. Zawarty w tytule bursztyn znalazł swoje odzwierciedlenie w kolorach strojów, które podczas dynamicznych układów, przy intensywnym oświetleniu, sprawiały wrażenie mieniącej się złotem komnaty. Tancerze dali popis zespołowości podczas wykonywania wymyślnych rozwiązań choreograficznych, opartych na głębokim zaufaniu. Chociaż grając coś od sześciu lat można to dobrze wyćwiczyć.
Należy również podkreślić sprawność, z jaką w spektaklu tanecznym wykorzystano słowo. Inne grupy mogłyby się od nich uczyć jak mówić do widza i robić to tak, aby nie czuł się zażenowany, a cel interakcji został spełniony. Publiczność aktywnie uczestniczyła we wspomnianej licytacji, dobrze się przy tym bawiąc. Humor nie zirytował odbiorcy, za co należą się ogromne brawa. Ostatnimi czasy to rzadkość. Szkoda, że choreograf nie zdecydował się na krótszą formę, bo lepszy niedosyt od znużenia.

Mateusz Żurek


Top
 Profile E-mail  
 
 Post subject:
PostPosted: Tue Jul 11, 2006 3:49 am 
Niepowtarzalna sztuka powtarzania

Nowojorska grupa ZviDance w ramach XIII Konferencji Tańca Współczesnego wystawiła wczoraj Bursztynową komnatę. Spektakl do tej pory grywany
w niekonwencjonalnych przestrzeniach, wczoraj po raz pierwszy pojawił się na teatralnej scenie.

Tancerze ostatni raz ćwiczą układ. Milknie muzyka i w ciszy, która jeszcze przed chwilą przerywana była wybuchami śmiechu publiczności, słychać uderzenia bosych stóp o podłogę sceny i zmęczone, przyspieszone oddechy tańczących. Ich wysiłek materializuje się w powietrzu.
Spektakl opiera się na zestawieniu ze sobą tańca i humorystycznych scenek. Była tancerka prezentująca z zapałem widzom doskonałości swojego ciała
i uczennica strofowana przez swojego nauczyciela za zbyt emocjonalne przeżywanie tańca. Była także licytacja baletnicy! Niestety nie udało mi się nabyć eksponatu, gdyż osiągnął on horrendalną cenę 200 tysięcy dolarów. Te scenki aktorskie wprowadziły publiczność w dobry nastrój swoim żartobliwym charakterem
i stanowiły przeciwwagę dla oddzielających je od siebie tańców.
Dominującą cechą przedstawienia jest powtarzalność. Wykonawcy oparli swój występ na ciągłym powtarzaniu krótszych lub dłuższych fragmentów choreografii wspaniale zsynchronizowanej z muzyką. Kwintesencją tego była ostatnia scena, gdzie dziewięcioro tancerzy, na scenie pozbawionej dekoracji, do muzyki Scotta Killena wykonuje kolejne fazy tego samego układu przesunięte w czasie w stosunku do siebie.
Bursztynowa komnata, to rozważanie na temat artystów-tancerzy. Egoistycznych bądź lękliwych, homoseksualnych bądź heteroseksualnych, poświęcających się swojej pracy, pozwalających zarządzać swoim ciałem, sprzedających się, którzy ostatecznie dają z siebie wszystko. Na zatłoczonej scenie starają się zatańczyć jak najlepiej, myślą już nie tylko o sobie, ale i o partnerach znajdujących się obok, z którymi trzeba zjednoczyć siły, bo tylko wtedy przedstawienie ma sens. Nudne ćwiczenie do perfekcji tego samego układu przeistacza się w piękno płynące z wewnętrznej chęci bycia dobrym w tym, co się robi, w tym, co się kocha.


Marta Ławrowska


Top
  
 
 Post subject:
PostPosted: Tue Jul 11, 2006 4:34 am 
Bursztynowa komnata (znowu) nie odnaleziona!

Filigranowa Tajwanka walczy ze swoim ciałem w rytm patriotycznej pieśni rosyjskiej. Uczennica tłamszona przez swojego nauczyciela tańca za zbytnie przeżywanie ruchu. Widownia licytująca tancerkę, którą Bruno Schultz z zachwytem opisałby jako „stworzoną na obraz i podobieństwo manekina”. Autoironii i umiejętności przewrotnej gry z widownią twórcy spektaklu „Bursztynowa komnata”, Zvi Gotheinerowi trudno odmówić.

Kluczem spektaklu jest jego kompozycja. Humor, relacje między postaciami, grę aktorską, indywidualność tworzące I część przedstawienia, choreograf przemienia w mechaniczność, bezosobowość i tłum bezemocjonalnie wykonujący pustą formę ruchową na zasadzie błędnego koła.

Szczególna siła tkwi w scenie, w której dziewięcioro tancerzy jednocześnie odtwarza trzy różne synchroniczne układy, każdy utworzony z elementów, które wcześniej służyły poszczególnym postaciom do wyrażania swoich treści i emocji.

Zpewnością cenną cechą spektaklu teatralnego od czasów klasycznych jest efekt zaskoczenia. Efekt ten w „Bursztynowej komnacie” zostaje od razu zepsuty – scena, która początkowo wydaje się być zaskakującym zaskoczeniem trwa tyle, co średniej długości kazanie. Widz częstowany jest ciągle i na nowo tym samym, często przy użyciu bardzo szkolnych rozwiązań kompozycyjnych. To, co świetni ruchowo i aktorsko wykonawcy zbudowali w pierwszej części, czyli przede wszystkim spójny i frapujący świat przedstawienia, zostaje stłamszone przez nieodparte wrażenie dłużyzny.

Dla samego twórcy „Bursztynowa komnata” to pretekst do rozważań na temat twórczości i prawa do sztuki i ciała jako przedmiotu sztuki. Założenie bez wątpienia efektowne, a że mało odkrywcze i ogólnikowe? Cóż, przynajmniej można nadać mu w miarę dowolny tytuł. Dlaczego nie właśnie „Bursztynowa komnata”?


Top
  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 4 posts ] 

All times are UTC - 7 hours [ DST ]


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 0 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Search for:
Jump to:  
The messages in this forum are posted by members of the general public and do not reflect the opinions or beliefs of CriticalDance or its staff.
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group