Repetum mobile

by Natalia Wilk



They energised the the audience with their witty performance and received a standing ovation.However, there is a great lack of action and climax throughout „4 pieces by Daniel Cordoso” by Quorum Ballet

The performance is an adaptation of life, transported to the stage in four chapters . Getting up is concerned with everyday life: waking up, and then dealing with your life, problems, daily routine. From Quorum this arising is a dynamic process, which never stops. Opening with the stage covered in deep fog, we see small steps shifting to polished, large movements from the accomplished dancers. And this pattern is followed in each of the works - everything moves with the same tempo within any particular piece.

In “Kismet”, destiny, shows a story with two people, accompanied by music referring to the eastern origins of the work, together with western instrumentals. According to Islamic theory, each person we meet in our life might be sent from God just for us to notice. This meeting is unique, so you have to appreciate this opportunity. The performance shows this existance might be an impulse to wake up, to move again. This crossing of two pathsis the begining of something completely new, and this repeats all over again, in each life, as in perpetuum mobile.

Sometimes destiny brings us an unlucky script. In „From the Deep” we see a detailed analysis of such an exemple. In the centre os the stage, a being is illuminated, measured, examined in historical, psychological, psycho-analytical aspects, exposed like microbes under a microscope. Cell division is also a confession which ends with the dancer falling, as if abandoning her negative past. This end means a new begining.

That's why “No Começo...” (At the Begining...) concludes the performance – a summing up of all that has happened before. There are also some clues in the body-coloured costumes, and underwear signifying some kind of rebirth. But this new beginning, which also seems to be a culmination, is actually similar to what we saw before. So is there really any change? Tabula rasa or repetition of what has already happened. Because, if this second possibility, more likely in my view, we reach a bitter conclusion of everyday's arising,, daily destiny, need to explain ourselves and confession. The reputed, supposed absolution is only looping the circle, which provide a cycle and repetition in our lives. And what is repetitive is also predictible, not providing new qualities. This theme of lack of development can also be seen in „4 pieces by Daniell Cordoso” taken together.

Repetuum mobile

Zatrząsnęli publicznością. Owacje na stojąco. Od strony formalnej- zachwycający. Ale gdzie w tym wszystkim jakaś akcja, moment kulminacyjny? Sedno?

Spektakl– kwartet „4 pieces by Daniel Cordoso” w wykonaniu Quorum Ballet jest czterorozdziałowym przeniesieniem życia jednostki na scenę. Jednostka w tym wypadku, to skonkretyzowanie generalnego losu ludzkości. Każdego dotyczy wstawanie, tak poranne, jak i to, które unosi ciężar zdarzeń codziennych. Według Quorum, to unoszenie jest dynamicznym procesem, który ciągle trwa. Zaczyna się mgłą, zadymieniem, początkowymi przejawami aktywności, a kończy zbiorową choreografią zachwycającą swoją formą. I tak przez wszystkie następne rozdziały, wszystko płynie, zachowuje aktywne tempo.

W przeznaczeniu- Kismet -taniec pokazuje drogę dwóch osób. Według Islamskich wierzeń, każdy człowiek spotkany na Twojej drodze, może pochodzić od boga. Jego wkład w Twoje życie jest za każdym razem niepowtarzalny. Meritum sprawy, to dostrzeżenie tego wpływu. Takiego, który, jak w wypadku tej części spektaklu, jest obudzeniem, impulsem do działania. Skrzyżowanie obcych sobie dróg nieodwołalnie łączy ze sobą dwa losy i tak w kółko w życiu każdego perpetuum mobile.

Czasem przeznaczenie realizuje w nas scenariusze niepomyślne. W „From the Deep” dochodzi, do bardzo analitycznego rozpatrzenia takiego przypadku. Centrycznie umieszczone życie, podświetlone, zmierzone, przebadane pod względem historycznym, psychologicznym, psychoanalitycznym? Przejrzane jak preparat pod mikroskopem. Rozbiór na czynniki pierwsze jest też spowiedzią, auto da fé, skończone upadkiem, a raczej odpadnięciem starego. Końcem, który zawsze znaczy jakiś początek.

Dlatego właśnie No Começo..., czyli Na początku kończy całość, układa w spójność cztery osobne etiudy. Jeśli początek, to wybuch, witalność i wdzięk narodzin. Nie bez znaczenia są też kostiumy występujących, zachowane w cielistych kolorach, o krojach bielizny, symbolizujące ogołocenie, oczyszczenie osoby. A jednak ten wybuch- pretendujący do bycia kulminacją całego spektaklu- jest zupełnie podobny do wszystkiego, co widzieliśmy wcześniej. Czy więc w ogóle się coś zmienia? Tabula rasa, czy powtórka tego, co było. Bo jeśli to drugie, to przykry wniosek płynie z przekroju unoszenia codziennych zdarzeń, które są nam przeznaczone, z których czasem trzeba się spowiadać, bo rzekome oczyszczenie jest tylko zapętleniem koła, które nadaje temu jak żyjemy schemat cykliczności i powtarzalności. To co powtarzalne to i przewidywalne i nie wnoszące nowej jakości, czyli takie, jakim wydaje mi się być „4 pieces by Daniell Cordoso”.

Natalia Wilk