11th International Dance Theatre Festival in Lublin

7 November
19:00 Lubelski Teatr Tańca (Lublin) “48/4”
Centrum Kultury w Lublinie - SALA NOWA

8 November
18:00 Compagnie 7273 (Szwajcaria) „Climax”
Company B. Valiente (Norwegia) „Tożsamość”
Akademickie Centrum Kultury UMCS“ Chatka Żaka”- ART STUDIO
20:00 Serbian National Theatre (Serbia) „Język ścian”
Akademickie Centrum Kultury UMCS“ Chatka Żaka”- SCENA GŁÓWNA
22:00 Teatr Tańca ARKA (Wrocław) „Komu piosenkę - poemat ruchowy na stawy i krtań” Grupa Tańca Współczesnego Politechniki Lubelskiej (Lublin) „Clear/n” (work in progress)
Centrum Kultury w Lublinie - SALA NOWA

9 November
18:00 RemDance / Tugce Tuna Project Company (Turcja) „Phronemophobia”
Akademickie Centrum Kultury UMCS “Chatka Żaka”- ART STUDIO
20:00 ATELIER Polskiego Teatru Tańca (Poznań) „Czas Ewy” , „XY Road”
Śląski Teatr Tańca – Laboratorium Choreograficzne (Bytom) „Przenikanie”
Akademickie Centrum Kultury UMCS“ Chatka Żaka”- SCENA GŁÓWNA
22:00 Anna Majcher (Polska/Holandia) „Next study on perspective“
Wojciech Mochniej/W&M Physical Theatre (Polska/Kanada) „Just po prostu”
Konrad Szymański (Polska/Holandia) „SOLO.06”
Centrum Kultury w Lublinie - SALA NOWA


10 November
18:00 Towarzystwo Gimnastyczne (Poznań) „nic”
Akademickie Centrum Kultury UMCS “Chatka Żaka”- ART STUDIO
20:00 Ann van den Broek (Holandia) „Co(te)lette”
Akademickie Centrum Kultury UMCS“ Chatka Żaka”- SCENA GŁÓWNA
22:00 Renata Piotrofska (Warszawa) „Teraz”
Dominika Knapik (Kraków) „Jak wam się podobam?”

11 November
18:00 Teatr Narodowy Luciana Blaga (Rumunia) „Solo on line”
Narodowe Centrum Tańca (Rumunia) „James”
Akademickie Centrum Kultury UMCS “Chatka Żaka”- ART STUDIO
20:00 Sodaberg (Chorwacja) „Victoria Beckham ma migrenę”
Akademickie Centrum Kultury UMCS“ Chatka Żaka”- SCENA GŁÓWNA
22:00 mufmi teatr tańca (Warszawa) „Cztery róże dla Lucienne”
Dawid Lorenc (Polska/Holandia) i Mikko Hyvönen (Finlandia) „Dwóch szczęśliwych przyjaciół”
Centrum Kultury w Lublinie - SALA NOWA

Here is the link to the festival website:

http://www.dancefestival.lbln.biz/en/

Some background information about Lublin:






LUBLIN - GEOGRAPHY

At only 175 kilometers from Warsaw, Lublin is not only worth visiting solely for its monuments. It is a centre of one of the eastern provinces of Poland, and with a population of 350,000 it is the biggest Polish city east of the Vistula River.

Lublin is located on the Lublin Upland. The Bystrzyca river divides the city into two diverse parts: the western side is made up of undulating hills with a number of interesting valleys and gorges; while it is flatter on the eastern side. The city has great possibilities for recreation for western visitors with its blend of tradition, rural crafts, and a large lake and several forests to wander through.

more information from:
http://www.staypoland.com/about_lublin.htm

This year at the Lublin Dance Festival, as part of the official programme, CriticalDance is running a Dance Writing Workshop for five local arts writers. Their reviews will be published here in the forum, initially in Polish and some will be translated into English.

Stuart Sweeney will lead the workshop and the preparatory work was carried out by Michał Miłosz Zieliński, the Editor-in-chief of "Zoom", Lublin's free, cultural magazine, and Ryszard Kalinowski of Lublin Dance Theatre.

As a first step in the Dance Writing Workshop, the participants viewed the English National Ballet recording of Christopher Bruce's "Swansong" and their reviews in Polish and English will appear here, when they are ready:

http://www.ballet-dance.com/forum/viewt ... 359#190359

Wczorajszy premierowy pokaz „48/4” to dla mnie najlepszy do tej pory spektakl Lubelskiego Teatru Tańca. Twórcy ograniczyli w nim tak charakterystyczne dla siebie pewne elementy ruchu opartego na fizyczności - agresywne rzucanie się, obijanie, uderzanie ciałem o podłogę. Skupili się bardziej na oddaniu gestem i spojrzeniem napięć istniejących między czworgiem ludzi zamkniętych w ciasnej przestrzeni. Więcej niż w pozostałych choreografiach Teatru było momentów tańca opartego na płynnym ruchu, wzajemnym oddziaływaniu na siebie. Nie zabrakło również humoru.

Spektakl podzielony został na trzy niemal autonomiczne części – każda z nich ukazuje inny aspekt funkcjonowania w małym pomieszczeniu – przytłaczający brak miejsca dla siebie i duszność relacji jakie to powoduje - zmęczenie sobą, ale też wzajemne uzależnienie.

Rozpoczyna się niespokojnie - na trzyosobowej kanapie, jedynym elemencie scenografii, wije się jak przez zły sen, Wojtek Kaproń. Pozostałe trzy postacie tkwią w mroku po to by już za chwilę rozpocząć walkę o miejsce na sofie. Zawsze jednak dla jednej osoby brakuje miejsca, dlatego każdy kolejno próbuje się wcisnąć między pozostałych, ostatecznie spychając bądź zrzucając kogoś, niby przypadkiem - wślizgując się na czyjeś miejsce lub ostentacyjnie wyrzucając jednego/jedną z siedzących. Po jakimś czasie konflikt o kanapę przenosi się między kobiety – Beatę Pałkę i Annę Żak, mężczyźni zaś schodzą na dalszy plan. Szybko jednak ich damska kłótnia zamienia się w pakt przeciw tancerzom, próbującym ponownie znaleźć się na sofie. Już od pierwszych chwil widoczne jest napięcie jakie wytwarza się między nimi, czasem wywołujące uśmiech, czasem przejmujące.

Druga część spektaklu, najbardziej napięta i duszna, skupia się na relacjach partnerskich miedzy kobietami i mężczyznami. Podczas gdy Anna Żak i Ryszard Kalinowski tkwią w cieniu, jakby skłóceni ze sobą, obrażeni na siebie, Wojtek Kaproń i Beata Pałka rozgrywają sekwencję gier opartych na pełnym napięcia nieustannym przyciąganiu się i odpychaniu. Szybko nabierające tempa wzajemne uniki przeradzają się w paniczną próbę zatrzymania, wręcz zawłaszczenia dla siebie drugiej osoby. Szczególnie widoczne jest to w scenie, kiedy obie pary tańczą razem. W ich dynamicznym ruchu pojawia się dużo figur, w których jedna osoba obejmuje, wręcz osacza drugą. Zaczyna się wytwarzać coraz cięższy, klaustrofobiczny klimat.

Tę ciasnotę w spektaklu symbolizuje nie tylko za mała dla czworga tancerzy kanapa, nie tylko ich pełne napięcia, konfliktu, głodu emocjonalnego relacje, ale także niewielkie kwadraty – snopy światła, w których od czasu do czasu się poruszają. Myślę jednak, że zabrakło pewnej konsekwencji w realizacji tego pomysłu.

Znamienny jest moment kiedy Anna Żak wielokrotnie skacze z oparcia kanapy lądując w rękach Wojtka Kapronia. Scena nabiera tempa, ale ostatni skok kończy się upadkiem. Gasną światła, część druga kończy się.

Motyw walki o kanapę stanowi swoistą klamrę spektaklu. W końcowych scenach znów tancerze subtelnie, niby przypadkiem, niby niezauważalnie zajmują na niej miejsca, ponownie zaczynając się spychać. Więcej jest jednak luzu, dystansu a samo przedstawienie zaczyna bawić.

Mimo, że prezentowany przez Lubelski Teatr Tańca typ ruchu nie należy do moich ulubionych, uważam spektakl za udany. Wprawdzie wymaga jeszcze pewnego dopracowania, większego zgrania tancerzy podczas scen wspólnego tańca, czasem większej precyzji. Wierzę jednak, że jest to tylko kwestia czasu, kilkukrotnego „przetańczenia” wczorajszego, premierowego pokazu, bo sam pomysł i klimat kryje w sobie duży potencjał i wiele uroku.

Gabriela Żuk