public forum
home forum magazine gallery links about faq courtesy
It is currently Tue Oct 21, 2014 1:26 am

All times are UTC - 7 hours [ DST ]




Post new topic Reply to topic  [ 6 posts ] 
Author Message
 Post subject: Bytom 2007, 30 June, Silesian Dance Theatre, Zoe Knight
PostPosted: Thu Jul 05, 2007 9:01 am 
Offline

Joined: Wed Jun 29, 2005 12:30 pm
Posts: 54
Struggling with blind time

Poems by the Polish poet, Jarosław Marek Rymkiewicz, aren’t easy to understand. Jacek Łumiński was inspired by his words and created “To see a world in a grain of Sand”. And his performance, a free interpretation of Rymkiewicz, wasn’t easy either.

Łumiński threw four dancers into a strict, black space, dividing the stage into three pieces. They were indicated by two black curtains hanging from the ceiling and the mysterious window – symbol of crossing to another dimension. In these three spaces the dancers tried to familiarise themslves.

There is a little light in the darkness, the small window shines…

Each space was bigger then the previous one: first – the smallest (like “little window”) was bounded by the black curtains; the second lay before the “gateway”, and the third, the largest, was without limits. All three spaces could reflect parts of our lives – from shy beginning to a brave ending.

The time is blind, the soil is blind and the blind are existences…

The configurations and choreography were very sensual: dancers performed with strong expression. They were dancing love and death, with emotional movement and also scenes of final conflict and …happiness again. Because everything has its direction and is moving in the circle.
This is one of many interpretations of this performance – ascetic but expressive and violent using acrobatic movements.


What could you do is to leave secretly…


Four dancers wearing white costumes, music by Gotan Project, naked, black walls, golden gates – everything in a pale milky light makes the performance a little sleepy, :Łumiński wants to show us abstract situations, but they contain features of realistic life, struggling with our existence and insignificance.

For me there was too much abstraction. Yes, I felt the spirit of our lives, but too vaguely.

After the performance I thought about another poem, by the English poet, William Blake, called “Auguries of innocence”. I will quote a fragment:

To see a world in a grain of sand
And a heaven in a wild flower,
Hold infinity in the palm of your hand
And eternity in an hour.

I think that, like a poet using words, Jacek Łumiński wished to tell us in a short performance about complicated life using spinning bodies.

Marta Odziomek


Last edited by Bytom Admin on Thu Jul 05, 2007 10:34 am, edited 1 time in total.

Top
 Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Thu Jul 05, 2007 9:02 am 
Offline

Joined: Wed Jun 29, 2005 12:30 pm
Posts: 54
IN THE FEMINIST SANDPIT

On Saturday evening, Silesian Dance Theater gave us their new work, “Moments Only”, choreographed by Jacek Łumiński.

At the beginning, we observe nice scenes, located on the beach at the seaside, where the sun is shining and waves are murmuring. We are transferred to American musicals of the 1930’s. The beach is symbolized by a huge sandpit standing in the middle of the stage. Inside, two women in long, white dresses and high-heeled shoes are lying on blankets and sunbathing. Men, also wearing white outfits, are reading newspapers, peeking at the women from time to time. It is nice and blissful, but not still.

In a moment, the women change into sadistic and sophisticated creatures and are going to fight the men. Two pairs are wrestling all the time with varying intensity in different configurations. They use bats and even a whip. The white, delicate evening dresses contrast with their behavior. They aren’t meek sheep but predatory lions, not wanting to submit to a man's world. Sometimes they make eyes at the men, another time they hit them. There is a cacophony of sounds, voices, behaviors and moves. Women speak misunderstood words, without any sense and the impression of disharmony is heighten by the movement of metallic tubes, hanging beyond the sand-pit.

The performance is shown in two different spaces: the sand-pit, and beyond it. In the sand-pit there is relative peace, but if the women leave it, they start fights. Moments of levity alternate with moments of dread. Idyllic moods are broken by aggression.

Misunderstood, gibberish songs, repeating, running out of the sand-pit and throwing sand remind me of childish fun, which everyone has played long ago. Although when we were there, we started fights between boys and girls. Now, when we are grown up, our games have only changed form. Perhaps the artists also wanted to depict our immaturity and inability to communicate, our impotence to speak in only one language. Because – as we know – men are from Mars and women from Venus.


Marta Odziomek

*********************************

W sfeminizowanej piaskownicy


W sobotę Śląski Teatr Tańca zaprezentował nowy spektakl w reżyserii Jacka Łumińskiego pt.: „Tylko chwile”.

Na początku pokazu mamy do czynienia z wielce przyjemną scenką rodzajową, która rozgrywa się na plaży, gdzieś w nadmorskim kurorcie, gdzie słonko mocno przygrzewa, a w oddali słychać szum morskich fal. Plażę symbolizuje wielka piaskownica usytuowana na środku sceny, w której wdzięczne panie w białych sukniach, w eleganckich bucikach, wylegując się na kocykach, biorą słoneczną kąpiel, a panowie (również w bieli) oddają się lekturze porannej prasy, zerkając raz po raz na płeć piękną. Zostajemy wprowadzeni w świat rodem z amerykańskich musicali lat 30. Jest błogo i przyjemnie. Ale tylko do czasu.

W pewnej chwili subtelne kobiety zamieniają się w sadystyczne i nabuzowane negatywnymi emocjami lamparcice i podejmują walkę z mężczyznami. Obie pary „mocują się” z różnym natężeniem w różnych układach ruchowo-tanecznych przez cały czas trwania spektaklu. W ruch idą pejcze i kije. Biel i subtelność wieczorowych kreacji gryzie się z wyczynami bohaterek. To nie są potulne baranki, to drapieżne lwice nie dające się stłamsić męskiej połowie świata. Czasem kokietują, zaś innym razem biją. W rezultacie powstaje kakofonia dźwięków, głosów, póz, zachowań i ruchów. Z ust wydobywają się niezrozumiałe słowa pozbawione sensu, wrażenie dysharmonii potęgują dźwięki wydobywające się z poruszanych metalowych rur, zawieszonych na drągach usytuowanych poza piaskownicą.

Całość rozgrywa się w dwóch przestrzeniach: w piaskownicy oraz poza nią. W piaskownicy panuje względny spokój, ale gdy tylko plażowiczki znajdą się poza, zaczynają walkę. Chwile beztroski przeplatane są chwilami grozy. Sielankowe nastroje ni stąd ni zowąd burzy agresja.
Niezrozumiałe, bełkotliwe śpiewki, przegadywanie się, powtarzanie, przedrzeźnianie, gonitwy poza piaskownicą i rzucanie się piaskiem nasuwa mi skojarzenia z dziecinnym zabawami na podwórku, w które wszyscy kiedyś się bawiliśmy. To wszakże już tam zaczęliśmy nasze damsko-męskie podchody, które trwają całe życie, tyle tylko, że z czasem zmieniają nieco swoją formę. Być może chodzi tu także o zjawisko wiecznej niedojrzałości i w rezultacie o nieumiejętność wspólnego porozumiewania się, niemocy wypracowania jednego języka. Stąd tyle złych emocji. Bo mężczyźni są z Marsa, a kobiety z Wenus – jako się rzekło.


Marta Odziomek


Top
 Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Thu Jul 05, 2007 10:34 am 
Offline

Joined: Wed Jun 29, 2005 12:30 pm
Posts: 54
HYPNOTIC ZOE

Zoe Knight's performances were some of the most weird and difficult events at the festival. Some people were crazy about them and some didn't like them at all. Zoe Knight has her own ideas and she uses unusual dance to express them. In ‘Death and number 9’ it’s hard to find any key which could help us, to understand what it is about. For some, the short information in the programme was useful. However, I think the story is not so important here. The most beautiful aspect in Zoe's performance is form.

It was her second show in Szombierki Power Plant - an amazing place and good space for experimental performances, which Zoe was able to take good advantage of. The audience was lead into a huge, dark room where windows were set very high, close to the ceiling. The dancers stood still in the center, on a black square, wearing costumes which looked like their skin. Warm, yellow light made everything mysterious, with the dancers only small figures in this huge space.

The beginning of their show looked bad: artists moving only their arms, the part of the body attracting the choreographer's focus. For a few minutes there was nothing else happening, except they were moving a little and at the end they faced the audience. How suprised I was when in the middle of the show, the music changed and also the rhythm. At the end they did not leave the stage, but stood still.

For a few moments after they had finished I felt dizzy and suprised with this change of ambience. I’m not sure if that was the reason the rest audiance sat in their places longer than they should? I supose that we were a little hypnotized.

Barbara Wojnarowska


Top
 Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Sat Jul 07, 2007 4:51 am 
Offline

Joined: Wed Jun 29, 2005 12:30 pm
Posts: 54
Historia jednej miłości

Było na tyle trudno, że taniec jednak różni się od akrobatyki, inny charakter ruchu, inaczej pracuje się ciałem

Rozmowa z Aleksandrem Kopańskim, tancerzem Śląskiego Teatru Tańca, prowadzącym zajęcia z body conditioning

- Od jak dawna zajmujesz się body conditioning i jak wyglądały początki?

Aleksander Kopański: Zajęcia z BC prowadzę na Konferencji po raz drugi, wcześniej trenowałem akrobatykę przez dziesięć lat. BC to zajęcia, które były wówczas moją rozgrzewką, zaprawą, przygotowaniem do prawidłowej części treningu. Trochę je uprościłem, przerobiłem, aby móc przekazać je innym, nie trenującym wyczynowo.

- Na czym polega BC? Można tego nauczyć – to skodyfikowana technika czy rodzaj podejścia do pracy z ciałem?

AK: To nie jest tak, jak z tańcem – masz jakąś technikę, sposób poruszania się. Są pewne ćwiczenia, każdy jest zbudowany tak samo: dwie ręce, dwie nogi. Są ogólne zasady ćwiczeń, niezależnie kto je wykonuje: od czego zacząć rozgrzewkę, jak pracować, żeby nie zrobić sobie krzywdy, jak wzmacniać mięśnie – jakie ćwiczenia, z jaką intensywnością, kiedy należy sobie odpuścić i przerwać pracę lub wiedzieć, że się pracuje zbyt dużo. I to jest wiedza, której można nauczyć. Niektóre ćwiczenia są na tyle szczegółowe, że wykonując je można nie dość, że sobie nie pomóc to wręcz zaszkodzić. Znając pewne wytyczne w ustawieniu ciała można pracować tak, żeby ćwiczenia dały konkretne efekty.

- Czy zajęcia są prowadzone wg Twojej autorskiej koncepcji, posiadasz jakiś program pracy, konkretne założenia?

AK: Kształt zajęć wynika z trzech rzeczy: mojego doświadczenia wyniesionego z trenowania, pracy w Śląskim Teatrze Tańca i obserwowania własnego ciała – wyciąganie pewnych wniosków z tego, które ćwiczenia pomagają tancerzowi a które nie. Również uczestnicząc w lekcjach różnych nauczycieli staram się zwracać uwagę na ćwiczenia dotyczące bezpieczeństwa... Myślę, że moje zajęcia są tego wypadkową.

- Do kogo są zaadresowane? Kierujesz je wyłącznie do osób początkujących i średnio zaawansowanych w tańcu współczesnym?


AK: Jak sama nazwa wskazuje – są ogólnorozwojowe, więc teoretycznie może w nich uczestniczyć każdy. Jednak nie ukrywam, że ćwiczenia są dość forsowne fizycznie. Staram się dostosować do grupy, w tym roku grupa uczęszczająca cechuje się sprawnością, pewną świadomością ciała. Nie mogę zagwarantować, że ktoś, kto rozpocznie kurs w drugim tygodniu, bez podstawowej wiedzy, nie zrobi sobie krzywdy. Poziom obciążenia dostosowuję do tej grupy, która już tydzień ze mną ćwiczy. To zajęcia, które pod względem przyswajania informacji i koordynacji nie są trudne, ale są wymagające fizycznie. Pomagają lepiej zrozumieć swoje ciało, nauczyć się pracy z nim. Staram się ustawić ciało uczestników pod taniec, aby ruchy, które będą w przyszłości wykonywać cechowała określona jakość.

- W jaki sposób Tobie body conditioning pomaga jako tancerzowi ŚTT?


AK: Akrobatyka to sport, który nie jest wyspecjalizowany – pracuje się nad ogólnym rozwojem sprawności. Przygotowuje się ciało, aby mogło wykonać każdy ruch. Wszystkie ruchy oparte są na prawach fizyki. W technice Jacka Łumińskiego również wszystko opiera się na fizyce – staramy się wykonać ruch na granicy naszych możliwości, zachowując zasady fizyki a nawet biomechaniki.

- Łatwo było odnaleźć się w grupie ŚTT akrobacie? Miałeś wcześniej doświadczenia związane z tańcem?

AK: Kilka lat wcześniej, zanim zacząłem pracę z Teatrem, poznałem Tomka Wesołowskiego. Trenowaliśmy w jednym klubie – on kończył, kiedy ja zaczynałem. Miałem z nim kontakt przez cały czas, kiedy tutaj pracował, przyjeżdżałem na Konferencję, brałem udział w zajęciach. Było na tyle trudno, że taniec jednak różni się od akrobatyki (śmiech), inny charakter ruchu, inaczej pracuje się ciałem. Jeśli chodzi o integrację z grupą to nie było żadnych problemów, ponieważ większość zespołu już znałem.
Większość tancerzy ŚTT nie miało wykształcenia tanecznego. Sam ukończyłem leśnictwo, w zespole bywali tancerze po ekonomii, prawie, a nawet tancerz pielęgniarka (śmiech).

- Dziękujemy za rozmowę.

Dominika Szala
Mateusz Żurek


Top
 Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Tue Jul 17, 2007 8:23 am 
Offline

Joined: Mon Jul 09, 2007 5:56 am
Posts: 9
Location: Poland
HIPNOTYZUJĄCA ZOE

Spektakle Zoe Knight and Passarelle zostaną chyba zapamiętane jako jedno z dziwniejszych i trudnych do opisania zjawisk tegorocznego festiwalu. W niektórych osobach wywołują zachwyt, a w innych wręcz przeciwne uczucia. Zoe Knight swoje pomysły prezentuje za pomocą abstrakcyjnej formę tańca, która nie dla wszystkich jest do przyjęcia. W „Śmierć i liczba 9” ciężko jest znaleźć jakikolwiek klucz interpretacyjny. Dla wielu osób z pewnością pomocny okazał się krótki opis spektaklu w programie. Wydaje mi się jednak, że nie sam temat, którego zawsze się doszukujemy, jest tutaj najważniejszy. Według mnie, Zoe Knight urzeka przede wszystkim formą.

Choreografka po raz drugi zaprezentowała swój spektakl w elektrociepłowni Szombierki w ramach sceny alternatywnej. Nie da się ukryć, że miejsce to jest wyjątkowo specyficzne i doskonałe do szukania nowych form i eksperymentów teatralnych. Artystka potrafiła ten walor wykorzystać i wydobyła z tego miejsca niesamowitą atmosferę. Widzowie zostali wprowadzeni do ogromnej, mrocznej hali, w której okna znajdowały się wysoko pod samym sufitem. W środku tej przestrzeni, na czarnym kwadratowym polu stały nieruchomo tancerki, obrócone bokiem do widowni. Ubrane były w cieliste kostiumy, co w połączeniu z ich posągową postawą odrealniało je zupełnie. Także ciepłe, żółte światło pozostawiało je w półmroku i nadawało tajemniczego wyrazu. W tej ogromnej przestrzeni, tancerki wraz z widownią, stanowiły zaledwie cząstkę większego makrokosmosu.

Początek jednak nie zapowiadał się ciekawie. Artystki stały na sztywnych nogach i poruszały jedynie rękoma. Właśnie na tej części ciała skupiła się głównie choreografka. Reszta pozostała jakby mniej ważna. Przez pierwsze kilkanaście minut nic więcej na scenie się nie działo, poza tym, że tancerki nieznacznie obracały się w stronę widowni, aż w końcu ustawiły się do niej frontalnie. Te monotonne, rytmiczne i powtarzające się w kółko gesty rąk w połączeniu w przenikliwą muzyką wprowadzały jakiś hipnotyzujący stan. Nie ukrywajmy przy tym, że było to również dość nużące. Już myślałam, że spektakl będzie się tak ciągnął do końca i nic więcej się nie wydarzy. Jednak ku mojemu miłemu zaskoczeniu mniej więcej w połowie zmienił zupełnie rytm oraz muzykę, prowadząc do zaskakującego zakończenia. Tancerki wprowadziły nas w swoisty trans, by następnie brutalnie z niego wyrwać. Nie opuściły sceny po skończonym spektaklu, lecz nieporuszone zostały na swoich miejscach, pozostawiając nas w atmosferze trwania i oczekiwania.

Jeśli o mnie chodzi, przez pierwsze kilka sekund tuż po zakończeniu czułam się trochę oszołomiona i zdziwiona nagłym przerwaniem akcji(oczywiście nie mam na myśli akcji w typowym znaczeniu tego słowa, bo jakąkolwiek fabułę trudno w tym wypadku zrekonstruować). Nie wiem, czy z tego samego powodu również reszta widowni siedziała jeszcze przez dłuższą chwilę na swoich miejscach. Wydaje mi się jednak, że wszyscy zostaliśmy wczoraj trochę zahipnotyzowani.

Barbara Wojnarowska


Last edited by anna_wróblowska on Tue Jul 17, 2007 8:28 am, edited 1 time in total.

Top
 Profile  
 
 Post subject:
PostPosted: Tue Jul 17, 2007 8:27 am 
Offline

Joined: Mon Jul 09, 2007 5:56 am
Posts: 9
Location: Poland
Oniryczne zmagania ze ślepym czasem

Poezja Jarosława Marka Rymkiewicza nie jest łatwa w odbiorze. Właśnie słowa poety zainspirowały Jacka Łumińskiego do stworzenia spektaklu o wdzięcznej nazwie „Zobaczyć świat w ziarnku piasku”. Również jego spektakl nie jest łatwy w odbiorze. To swobodna interpretacja neoklasycystycznej poezji Rymkiewicza.

Łumiński umieścił swoich tancerzy w surowej, niczym nie obudowanej, czarnej przestrzeni sceny Śląskiego Teatru Tańca. Podzielił tę przestrzeń na trzy części. Wyznaczały je kolejno: dwie czarne kotary zwisające po bokach oraz tajemniczy „trzepak”, swoisty symbol przejścia do innego wymiaru. Wszystkie trzy światy były naprzemiennie oswajane przez tancerzy.

Tam w mroku trochę światła tam okienko świeci...
Każde kolejne pole gry było większe od poprzedniego: pierwsze – najmniejsze, ograniczone wspomnianymi już czarnymi kotarami (takie „małe okienko”), drugie – znajdujące się przed „wrotami” oraz trzecie – nieograniczone pole zmagania się. Wszystkie one mogły wyznaczać kolejne etapy życia ludzkiego – od nieśmiałych początków, po waleczne zakończenie. .

Ślepy czas ślepa ziemia ślepe są istnienia...

Tancerze ruchami pełnymi ekspresji wykonywali swój „taniec życia i śmierci” - poprzez obrazy zmysłowego ruchu dwóch par, aż do ostatecznej walki i… ponownej radości. Wszystko toczy się w jakimś wyznaczonym cyklu, zatacza koło, by zacząć kolejny cykl od nowa.
To tylko jedna z możliwych interpretacji tego widowiska – ascetycznego, lecz równocześnie pełnego ekspresji i zmiennego w snuciu opowieści za pomocą akrobatycznych wyczynów czworga tancerzy (Sylwia Hefczyńska-Lewandowska, Korina Kordova, Aleksander Kopański, Sebastian Zajkowski): podniesień, skoków i układów.

Co jeszcze możesz zrobić możesz odejść skrycie...
Czterej tancerze w bieli, muzyka Gotan Project, ascetyczne ściany, złote wrota czasu oblane dyskretnym i subtelnym, mlecznym światłem – mamy do czynienia z poetyką oniryzmu, reżyser karmi nas pewną dozą abstrakcyjnych sytuacji, w których jednak tkwią cechy brutalnego realizmu, zmagania z wszelkim istnieniem, jak i z własną małością i znikomością.

Jak dla mnie było jednak za wiele abstrakcji. Owszem, poczułam w pewnych momentach metafizyczne uniesienia, ale tylko na zasadzie swobodnych konotacji z życiem w ogóle.
Po obejrzeniu tego spektaklu nasuwa mi się także na myśl utwór „Wróżby niewinności” angielskiego poety sprzed paru wieków – Williama Blake’a. Pozwolę sobie zacytować tu jego fragment:

Zobaczyć świat w ziarenku piasku,
Niebiosa w jednym kwiecie z lasu.
W ściśniętej dłoni zamknąć bezmiar,
W godzinie - nieskończoność czasu.

Myślę, że tak, jak poeta słowem, tak i Łumiński zapragnął w kilkudziesięciominutowym spektaklu wyrazić całą złożoność ludzkiego życia za pomocą wirujących ciał.

Marta Odziomek


Top
 Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 6 posts ] 

All times are UTC - 7 hours [ DST ]


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Search for:
Jump to:  
The messages in this forum are posted by members of the general public and do not reflect the opinions or beliefs of CriticalDance or its staff.
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group