public forum
home forum magazine gallery links about faq courtesy
It is currently Mon Jul 28, 2014 12:32 am

All times are UTC - 7 hours [ DST ]




Post new topic Reply to topic  [ 1 post ] 
Author Message
 Post subject: 12 July 2006: Joe Alter Interview
PostPosted: Fri Jul 14, 2006 1:17 pm 
Offline

Joined: Sun Oct 24, 1999 11:01 pm
Posts: 19975
Location: London, England; Tallinn, Estonia
Conversation of the day: Joe Alter

Dance Factory: We know you as performer, choreographer and a teacher. What was the beginning of your dance career?

Joe Alter: My mother was a dancer so I have been watching dance my whole life. I started dancing when I was five years old and my first performances were for children, nothing very important. At fifteen I started dancing more seriously, but did not finish my studies because I got a professional dance job in 1983.

DF: What kind of dance did you study at the University?

JA: It was mostly classical dance. I fell in love with ballet. It is a very precise thing and I realized that technique is very important to keep the [form] and build awareness of movement. It all depends on the teacher and for 10 years I was dancing at Alonzo Kings who has different look at ballet than most teachers – it is contemporary ballet and a different approach to the way we use our body.

DF: And apart from ballet, did you learn modern dance from American origins, for example Martha Graham or Doris Humphrey?

JA: I do not like Graham’s technique – I am in pain when I watch it. I was more interested in Paul Taylor who danced with Martha Graham. His style was more suitable for me, as I am a tall man and I used his technique a lot.

DF: Do you remember the early performances of Judson Dance Theatre and Grand Union?

JA: Yes. I danced post modern myself and I did not even know it - it was still modern for us. Every dancer has heard about this important movement and Yvonne Rainer, Lucinda Childs. Trisha Brown and Laura Dean are still working. Besides our post modern is not really post modern, it is high modern analogous to, for example, Jackson Pollock.

DF: I have heard you that you were also dancing jazz?

JA: My first professional performances were jazz. Although I was studying ballet, the first money I got was from dancing jazz; it's also part of my experience. People tend to think that jazz is a show dance, but there is also another form of jazz - Jazz can be serious.

DF: When did you start working as a choreographer?

JA: It was 10 years ago, when I first started working as a choreographer in the USA, and I set up Joe Alter Dance Group. Later I came here to Warsaw.

DF: Your experience is very diverse. What now is important for you as a performer, choreographer, and teacher or maybe all of these influence each other?

JA: Right now I am a choreographer. I am professional dancer and that is why I have to teach. All I do is very peculiar. Other people work together with me so to catch my thoughts, ideas.

DF: What do you mean by ‘peculiar’? Is it a style or maybe it is connected with a way of working, improvisation, direction of searching?

JA: It is not about style. It is more about the idea and aesthetics. For example Jacek Łumiński has such ideas that I also borrow from. It is similar thinking, however not the same. When I was living in Poland I was very influenced by Silesian Dance Theatre.

DF: Maybe you can say more about this aesthetics of yours?

JA: It has to be real. I don’t like to act and I don’t like dancers who act. It must be real; the stimulus has to be pure. We cannot think for example: I will find a passion. If the movement does not make it we won’t be able to do it. I want honest truth. I want them stay in their bodies and let the movement speak, with no explanation as to what they are doing. The movement is a way of thinking for me.

DF: Have you ever used a word in your performance?

JA: Yes, I have. Right now I am working on duet where dialog is used - we dance and we talk.

DF: So the word is also a way of communication in your performance, not just movement?

JA: Yes, but it is just one dimension and we need more levels in the performances. They can exist in parallel in the show.

DF: So it should be two separate forms existing next to each other, should they be separate?

JA: I am working with a director right now. He works more with a rhythm rather than with a simple story. People think this is peculiar, they want to see themselves on the stage but it is not enough. If the stories are too individual, there won’t be a communication. The openness and essence are important. You know what love is about and I know it but you feel it differently than I do. The essence is important and I try to catch it.

DF: I would also ask you about your movement experiences. Are you inspired by everyday movement or does it depend on your mood?

JA: I don’t have an idea. It is a hunch that I have. And I study it. I improvise and this is more about listening than doing something. I think dance is already here and I have to let it out. For example a doctor doesn’t give birth to a child. He simply helps a woman give birth. Everything is already here; we just need to let it out in the shape of dance. I once tried to create something but it was a mess after all - I wanted it too strongly. Besides Grotowski [the Polish theater director] is very important for me. I have never seen him working but I have read about it. Inspirations and ideas are very important for me. I am also interested in Kieślowski. He didn’t judge, but showed. He didn’t tell me how I should think. It was very interesting. Dancers often don’t give people time to find the interpretation – everything is already said and pointed out.

DF: So can it be said that the possibilities of the body are limitless?
JA: It is not possible to find everything, but it is what I am interested in. I love searching and researching for what is possible, with no particular goal, just searching what a body can do. It is a great pleasure for me.

DF: So the process of creating the movement is the most interesting for you?

JA: The creation process is the most important. The meaning will come because movement is thinking. We just have to let it flow - when I dance the meaning comes naturally. It is something that people can find but it is a non-linear story.

DF: Have you ever worked with people who have never danced?

JA: Movement is my experience. I often had an opportunity to work with actresses. They want to try everything even if they look idiots. With dancers it's different. They are constantly afraid of how they look; they are afraid to look ugly. They say something is not beautiful and they cannot do it. But the true art is not about that. If something is true it will become beautiful. It is hard to explain this to dancers.

Interviewed by Dominika Szala
Translated by Katarzyns Steńczyk

**************************************

Rozmowa z Joe Alterem

Wszyscy znamy Pana jako tancerza, performera, choreografa i nauczyciela. Jakie były początki związane z tańcem?
Moja mama była tancerką, więc całe życie widziałem taniec. Zacząłem tańczyć mając pięć lat. Wtedy pierwszy raz występowałem na scenie. To było przedstawienie dla dzieci, nic poważnego. Bardziej poważnie zacząłem tańczyć wieku15 lat. Studiowałem, ale nie skończyłem studiów, gdyż dostałem pracę związaną z tańcem. Wtedy zacząłem tańczyć profesjonalnie, to było w 1983 roku.
Jakich rodzajów tańca uczył się Pan na Uniwersytecie?
To była głównie klasyka. Zakochałem się w formie baletu klasycznego. To jest dyscyplina, bardzo konkretna rzecz. Poza tym widziałem, że ta technika jest bardzo ważna, by trzymać formę i budować świadomość ruchową. Wszystko zależy od nauczyciela. Ja 10 lat uczyłem się u Alonzo King’a, który ma inne spojrzenie na balet niż zwykli nauczyciele. To współczesny balet i inne myślenie o tym, jak wykorzystujemy ciało.
A oprócz klasyki? Czy uczył się Pan tańca modern z amerykańskich źródeł, np. u Marthy Graham, Doris Humphrey?...
Nie lubię techniki Graham, na sam widok wszystko mnie boli. Bardziej zainteresował mnie Paul Taylor, który tańczył z Marthą Graham. Jego styl był bardziej odpowiedni dla mnie. Tak jak ja jest wysokim mężczyzną, dlatego to wszystko do siebie pasuje. Dużo korzystałem z jego techniki.
Czy pamięta Pan pierwsze działania przedstawicieli post – modern dance (Judson Dance Theatre, Grand Union)?
Tak. Sam też tańczyłem post – modern i nawet nie wiedziałem, że to było to. Dla mnie ciągle był to modern. Każdy tancerz słyszał o tak sławnych nazwiskach jak Yvone Rainer, Lucinda Childs itd. Cały czas jeszcze pracują Trisha Bron, Laura Dean. Poza tym nasze post - modern nie jest post – modern, to jest high modern jak np. Jackson Pollock.
Słyszałam też, że tańczył Pan jazz?
Pierwszą rzeczą, którą zacząłem robić profesjonalnie był właśnie jazz. Choć cały czas uczyłem się klasyki, to pierwsze pieniądze zarobiłem tańcząc jazz. To też fragment mojego doświadczenia. Ludzie mają tendencję myśleć, że jazz to tylko show dance, ale istnieje też inna forma jazzu. Jazz może być poważny.
Kiedy zaczął Pan pracę jako choreograf?
To było dziesięć lat temu. Najpierw zacząłem pracować w Stanach Zjednoczonych jako choreograf i założyłem Joe Alter Dance Group. Potem przyjechałem tutaj, do Warszawy, i pracowałem z grupą o tej samej nazwie.
Ma Pan bardzo różnorodne doświadczenie. Co teraz jest dla Pana najważniejsze, praca jako tancerz, choreograf, performer, nauczyciel, czy może to wszystko się przenika?
Teraz moją pracą jest bycie choreografem. Jako tancerz mam profesjonalne doświadczenie i dlatego muszę uczyć. To, co robię jest bardzo specyficzne. Inni uczą się razem ze mną, żeby złapać moje myśli, pomysły.
Jakby Pan bliżej określił to „coś specyficznego.” Czy to można nazwać stylem, czy może łączy się to ze sposobem pracy, improwizacji, kierunku poszukiwań?
To nie jest kwestia stylu, to bardziej kwestia pomysłu i estetyki. Na przykład Jacek Łumiński ma takie pomysły, z których ja również korzystam. To jest podobne myślenie, choć nie to samo. Kiedy mieszkałem w Polsce czerpałem stąd wiele inspiracji.
Może powie Pan coś więcej na temat tej estetyki?
Musi być prawdziwa. Nie lubię grać i nie lubię tancerzy, którzy grają. To musi być prawdziwe, impuls musi być czysty. Nie można sobie myśleć dzisiaj np. złapię uczucie pasji. Jeśli ruch tego nie daje, to po prostu nie uda się tego zrobić. Tancerze w ogóle nie są dobrymi aktorami. Ja chcę szczerości, prawdy. Chcę, żeby pozostali w swoich ciałach i pozwolili mówić ruchowi, z pominięciem tłumaczenia innym, co robią. Ruch jest dla mnie formą myślenia.
Czy wykorzystywał Pan kiedyś słowo w spektaklu?
Tak. Właśnie teraz tworzę nowy duet, gdzie jest dialog. Tańczymy i rozmawiamy cały czas.
Czyli jednak słowo też jest dla Pana w spektaklu pewną formą komunikacji, nie tylko sam ruch?
Tak, ale to jest tylko jeden poziom, a w spektaklu potrzebnych jest więcej. Równolegle mogą istnieć przez cały czas.
W takim razie mają to być formy niezależne istniejące obok siebie, czy ruch i głos mają być niezależne?
Właśnie pracuję z reżyserem. On pracuje bardziej z rytmem niż z prostą historią. Ludzie specyficzne myślą, chcą widzieć siebie na scenie, ale to jest mało. Jeśli te historie są zbyt indywidualne, nie będzie komunikacji. Ważna jest otwartość, esencja. Wiesz, czym jest miłość, ja też wiem, ale odczuwasz to w zupełnie inny sposób niż ja. Ważna jest esencja i to właśnie chciałbym złapać.
Chciałabym się jeszcze zapytać o inspiracje ruchowe. Czy czerpie Pan z ruchów codziennych czy to, jak powstaje ruch zależy od nastroju od dnia?
Prawie nigdy nie mam koncepcji tylko odczucie. I to właśnie studiuję. Robię improwizację, to jest bardziej kwestia słuchania niż robienia. Wydaje mi się, że taniec już istnieje, muszę tylko go wydobyć. Na przykład lekarz nie tworzy dziecka, tylko pomaga kobiecie w tym, aby przyszło na świat. To wszystko już jest, należy jedynie pomóc wydostać się temu na zewnątrz w formie ruchu. Nieraz próbowałem coś tworzyć i robił się z tego bałagan. Zbyt mocno forsowałem się, chciałem coś zrobić na siłę. Poza tym bardzo ważny jest dla Grotowski. Nigdy nie widziałem, jak pracował, ale czytałem, poszukiwałem. Inspiracje i pomysły są dla mnie ważne. Bardzo interesujący jest dla mnie także Kieślowski. On nie osądzał, tylko pokazywał. Nie powiedział mi jak powinienem myśleć. To jest bardzo ciekawe. Często tancerze nie dają ludziom czasu na znalezienie interpretacji, gdyż wszystko jest już powiedziane, wskazane.
Czy w takim razie można powiedzieć, że możliwości ciała nigdy się nie kończą?
Nigdy nie jest możliwe żebyśmy znaleźli wszystko. To właśnie mnie fascynuje. Kocham badać, eksplorować to, co jeszcze jest możliwe. Bez celu, po prostu badać, co ciało jeszcze może zrobić. To dla mnie wielka przyjemność.
Czyli sam proces powstawania ruchu, samo działanie jest dla Pana najbardziej interesujące?
Sam proces tworzenia jest najważniejszy. Znaczenie samo przyjdzie, ponieważ ruch jest myśleniem. Trzeba tylko na to pozwolić. Kiedy tańczę pojawia się znaczenie, jest coś, co ludzie mogą złapać, ale nie jest to linearna historia.
Czy pracował Pan kiedyś z ludźmi, którzy nigdy nie mieli do czynienia z tańcem?
Moim doświadczeniem jest ruch. Często miałem okazję pracować z aktorkami. One chcą spróbować wszystkiego, nawet, jeśli wyglądają jak wariatki. Z tancerzami jest inaczej, cały czas boją się, że będą wyglądać brzydko. Mówią wtedy, że coś nie jest piękne i nie mogą tego zrobić. Jednak nie na tym polega prawdziwa sztuka. Jeśli coś jest prawdziwe to stanie się też piękne. Tancerzom bardzo trudno jest to wytłumaczyć.

Rozmawiała Dominika Szala


Top
 Profile E-mail  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 1 post ] 

All times are UTC - 7 hours [ DST ]


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 2 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Search for:
Jump to:  
The messages in this forum are posted by members of the general public and do not reflect the opinions or beliefs of CriticalDance or its staff.
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group